Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 jako trzecie z dziesięciorga dzieci Marianny i Stanisława Kowalskich, rolników ze wsi Głogowiec. W dwa dni później została ochrzczona w parafii Św. Kazimierza w Świnicach Warckich. W 1912 po raz pierwszy poczuła powołanie do życia zakonnego. W 1914 przyjęła I Komunię Świętą. We wrześniu 1917 rozpoczęła naukę w szkole podstawowej. W 1921 rozpoczęła pracę. W tym samym czasie wyjawiła swoim rodzicom, że chce wstąpić do klasztoru. Początkowo jednak spotkała się z odmową. Starała się podporządkować rodzicom. Jednak w 1924 roku opuściła ich dom i udała się do Warszawy. Kierował nią Jezus Chrystus, przekazał jej by właśnie tam szukała klasztoru. Swojej siostrze poleciła pożegnać rodziców. W ten sposób Helena trafiła do Warszawy. Nie posiadała żadnego majątku, ani bagaży. Jedynie skromne ubranie.

Będąc w Warszawie próbowała wstąpić do wielu klasztorów. Spotykała jednak same odmowy. W końcu została przyjęta do domu Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Jednak matka Michaela Moraczewska poleciła jej wcześniej zapracować na skromną wyprawkę. W ten właśnie sposób, z polecenia, zatrudniona została jako pomoc domowa przez Aldonę Lipszyc. W latach 1924/25 pracowała w domu państwa Lipszyców.

W Zgromadzeniu pełniła rolę kucharki, ogrodniczki i furtiantki, przez trzynaście lat. W 1926 roku wyjechała do domu nowicjackiego w Krakowie. Następnie uczestniczyła w obłóczynach. Przyjęła habit i imię zakonne Maria Faustyna. Bogactwo życia wewnętrznego i niezwykłość jej doświadczeń duchowych stanowiła poważny problem dla jej spowiedników. Na polecenie jednego z nich, księdza Mchała Sopoćki, św. Faustyna zaczęła prowadzić szczegółowy zapis swoich przeżyć, znany potem jako Dzienniczek.

W 1930 roku Siostra Faustyna przyjechała do Płocka, gdzie w domu Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia przebywała ponad dwa lata, wykonując obowiązki kucharki i sprzedawczyni w piekarni. Według "Dzienniczka", 22 lutego 1931 roku miała najważniejszą wizję Pana Jezusa, który kazał jej namalować obraz Miłosierdzia Bożego i żądał ustanowienia święta Miłosierdzia Bożego.

W 1936 Faustyna złożyła wizytę metropolicie wileńskiemu, w sprawie założenia nowego zgromadzenia, które miało poświęcić się wyłącznie modlitwie za grzeszników i wypraszania Miłosierdzia Bożego dla świata. Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego założył ksiądz Michał Sopoćko.

Św. Faustyna była bardzo chorowita. Spędzała wiele czasu przykuta do łóżka. Latami chorowała na gruźlicę, która z początku nie była u niej rozpoznana. 5 października 1938 roku zmarła. Do ostatniej chwili zachowała, świadomość. Pochowana została w Łagiewnikach dwa dni później. Przy klasztorze w Łagiewnikach znajduje się teraz grób świętej. W Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.

Po dwudziestu siedmiu latach od śmierci, 21 października 1965 biskup Julian Groblicki rozpoczął proces informacyjny odnośnie życia i cnót siostry Faustyny. 
18 kwietnia 1993 została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II. 30 kwietnia 2000 roku została kanonizowana.

Zainteresowanym szczegółową historią życia św. Faustyny, polecamy strony internetowe poświęcone jej osobie - zapraszamy tutaj.